"รูปหลักฐานสัมพันธ์สวาท เวปมาสเต้ยกับเสี่ยอู๊ด ตอนแอบบันไปเที่ยวฮ่องกง กันสองต่อสอง - สำนักข่าวไทย"

Next month (on Thursday, 4th of May ), at two minutes and three seconds after 1:00 in the morning, the time and date will be

01:02:03 04/05/06.

NOTE: (lol thx to Nan)... don't use American format!!!

Without my phone, I somehow feel kinda lost. I mean not that I have anything against using my old phone, but I miss the now broken one. I give up carrying cam and cd player around completely. Now with my phone in the center, I have to carry the heavy cd player once again. The weight of my cd player makes me realize how useful my phone is. Just wish I would get it back soon.

Anyway nothing much happened during the day. Just went to a movie with mum and had a fantastic lunch. Somehow with these good things happened, I feel kinda down and a little depressed. Finals are also coming in about a week time. Maybe that's the real root of the uneasy feeling I now feel. Hopefully I get two As and a B... or better all As. I seriously need the grades. How can I possibly graduate with a GPA at least 3.00? Quite impossible to do really. Have you ever felt like you've been down for so long that when something good comes into your life, you find it hard to enjoy it? It happens right? I guess it does. I'm ok though. Just been wondering about the question for a while already. I wish I would finish studying soon. I can't wait to go to the beach, see Peanut and Butter, and lie near the pool reading books. God! I miss Peanut and Butter. Heard from daddy that they got a whole lot fatter... hahaha. :P Anyway better leave it just here coz I think I now start to babble. Ciao.

PS. Big thanks for postcards!... you know who you are. :)

คนเรามักไม่ค่อยให้ความใส่ใจส่วนเล็กๆบนร่างกายที่ชื่อ "สะดือ" สักเท่าไหร่ ต่อแต่เมื่อมันมีอะไรที่ทำให้เราต้องมุ่งความสนใจมายังที่เล็กๆนั้น เราถึงจะให้ความสนใจกับมันเป็นพิเศษ เช่น การที่สะดือมีแผล!!! ใช่แล้ว ตอนนี้สะดือของบัวมีแผลเล็กๆที่เกิดจากการเกาของบัวเอง เกาแรงไปทำให้มันเป็นแผลพองเล็ก แล้วมันก็แตกทิ้งให้เหลือแต่แผลสดอันเล็กๆทำให้เกิดความทรมานทางกาย ฟังแล้วอาจจะคิดว่ามันแย่ แต่จะว่าไปมันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนักนะ ตอนนี้บัวต้องเอาเบตาดีนใส่แผล แล้วก็คอยเป่าให้สะดือแห้งอยู่เสมอ ฮะฮะฮะ มันเป็นเรื่องตลกที่คิดว่าจะจำได้ไปตลอดชีวิตเลย คราวนี้คิดว่าจะต้องใส่ใจไอ้ส่วนเล็กๆที่ว่านี้ให้มากขึ้น คอยดูแลให้เขาแห้ง ไม่เกาเขาแรง สัญญากับตัวเองไว้แล้ว ฮิฮิฮิ เอาละจะเอาไปอ้อนแม่กับสุดหล่อก่อน

จริงๆจะว่าไปสะดือก็เหมือนความรักหรือคนรักนะ บางครั้งเราก็จะไม่ให้ความใส่ใจกับความรักเท่าที่ควรหรือว่าผลัดวันประกันพรุ่งว่าพรุ่งนี้ค่อยดูแลคนที่เรารักให้ดีกว่านี้ แต่เมื่อคนรักของเราล้มเจ็บหรือมีปัญหาในชีวิต เราถึงค่อยเข้าไปดูแล บางครั้งมันอาจจะสายไปแล้ว เขาอาจจะเจ็บไปแล้ว เสียใจไปแล้ว และเช่นเดียวกับแผลที่สะดือ...มันคงใช่เวลานานกว่าจะหายดี จะดีกว่าไหมถ้าเราทำทุกวันให้มันดี คอยดูแลคนที่เรารัก ใส่ใจเขาให้มากขึ้นอีกนิด บางทีแผลนั้นอาจจะไม่มาเยือนชีวิตเราเลยก็ได้ :)

น้ำตากับความเสียใจมักจะเป็นของคู่กัน เมื่อความเสียใจมาเยือนบางครั้งก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่าทำไม ทำไมบางครั้งความพยายามมันก็เป็นความศูนย์เปล่า ทำไมคนๆนั้นถึงได้ใจร้ายนัก ทำไมถึงทำกันได้ ทำไมไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ไม่เคยทำให้คนอีกคนหันมามองความดีเราไม่ได้ หรือทำไมบางครั้งการตัดใจมันถึงยากนัก แต่รู้ไหม บางครั้งคำถามมันก็ไม่มีคำตอบ บางครั้งคนมันก็แค่ใจร้าย หรือเราแค่ไม่เข้าใจ ความรู้สึกที่เป็นส่วนเกินในชีวิตคนๆนึงมันรู้สึกแย่นะ รู้ว่าเราอยู่แล้วไม่มีใครมีความสุขเลย แม้กระทั้งตัวเราเอง แต่ไม่ว่าจะพยายามอยู่ยังไงมันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับคนอีกคนนึงอีกแล้ว มันแค่เป็นความพยายามที่จะรั้งเรื่องหลังที่ผ่านไปแล้วไว้ เราไม่ได้มีความหมายอะไรกับคนๆนั้นอีกต่อไปแล้ว เขาถึงทำร้ายเราได้

การให้อภัยในบางเรื่องก็ทำไม่ได้ คนที่เราเห็นว่าดีก็อาจจะกลายเป็นคนสองหน้าสำหรับเรา มันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตจริงไหม แต่บางเรื่องการให้อภัยก็เป็นไปไม่ได้เลย ตอนนี้เจ็บจังเลย เสียใจและเจ็บ แต่ร้องไม่ออก คิดอยู่ในใจว่าเหนื่อยจังและพอแล้วละ ไม่เอาแล้ว แต่ก็ยังเป็นห่วงว่าจะเป็นยังไงบ้าง แต่รู้อะไรไหม ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องที่เขาพูด ที่เขาทำกับเราแล้วมันโกรธตัวเอง โกรธที่เป็นควายมาได้ตั้งนาน ที่เลือกที่จะยังมองแต่ด้านดีทั้งๆที่คนๆนี้ไม่เคยรักเรา ไม่เคยพยายามเพื่อเรา ไม่เคยคิดถึงว่าเราจะรู้สึกยังไง อยากเอาเวลากลับมาได้ อยากจะย้อนกลับไปบอกตัวเองว่าเลิกพยายามได้แล้ว ทำไมต้องทำ ทำไมต้องรัก ทำไมต้องคิดถึง ไม่ต้องแล้ว พอเถอะ พอกันที จะไม่ให้อภัยคนที่ทำร้ายเราทั้งสองคน จะไม่มีวันมองหน้า จะไม่มีวันที่เราจะกลับมาคุยเหมือนเดิม พอแล้ว พอ พอ พอ พอ เหนือยเหลือเกินกับการที่ต้องเดินตามสิ่งที่เลือนหายไป ใจร้าย ใจร้ายมาก ทำไมถึงทำกันได้ ทำไมถึงต้องปกป้องอีกคนนึงนัก ทำไมไม่เคยรักคนที่เป็นห่วงและยอมทุกอย่าง ทำไมต้องทำร้ายเราจนถึงคำสุดท้าย เราไม่ใช่คนโกรธแล้วไปลงกับคนอื่น จะทำใครได้นอกจากตัวเอง ทำไมจนขนาดนี้ถึงยังไม่รู้จักตัวตนเรา แต่ช่างมันเถอะเขาก็เป็นของเขามานานแล้ว เขาไม่เคยอยากเปลี่ยนตัวเอง ไม่เคยพยายามเพื่อใคร ไม่เคยรักใครนอกจากความสุขตัวเอง

ตอนนี้คำถามเหลือแค่ว่าทำยังไงถึงจะลืมได้ ทำยังไงจะหายดี ทำยังไงถึงจะทำได้แบบที่เขาทำ ทำยังไงถึงจะลืมคนๆที่เรารักที่เราเป็นห่วง ทำยังไงถึงจะเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบเขาได้ ทำยังไงถึงจะได้ไม่รู้สึกเหมือนควาย อยากไปทะเลจัง อยากไปอยู่ทะเล ไปหาความสงบ เหนื่อยจังเลย เสียใจจังเลย ทำยังไงดี

Ah now... I'm talking about weather. Yesterday it rained heavily, and today the sun shines brighter than ever before. Typical Thailand? Maybe. In one day, we can experience rainy season (which usually comes with overflowing pipes and flooding) and summer. During the hot time, the sun rages as if we're all have committed some terrible sins and doomed to rot in hell. During the wet time, the rain pours as if there is too many damn big holes in the sky. Oh I love this! Unlike London or some other gloomy weather kind of cities, Bangkok can still maintain its colours (as well as sound and air pollution...lol). Though I hate when I usually have to walk home bare feet coz I don't want to ruin my shoes, I still love the rain. Please don't spoil it by start thinking about what is in the rain! I've heard enough from mum and dad. I always think that when it rains, it's a good excuse to spend some quality time with your family. Well... at least that's the bright side of it!

I wish I cold describe how much I like it when it rains at the farm. You could smell wet grass and wet soil at the tip of your nose. The temperature drops just a little to make you feel comfortable. I love to just a little under the roof and let rain drops touch my feet. I love to just sit and watch the little kids running around in the rain. It reminds me of how simple life outside this big city of angels really is. Everytime I'm there... all I do are to wake up in the morning and either sit on my big butt all day reading or help my mum out with the kitchen stuff, and then go to the local marketplace (which is nowhere near the word big) for ingredients and come back and help my housekeeper cook dinner for my family. My parents would be working in the farm trying to work on each of their "babies", telling our farmers what to do, and coming home smiling. My parents are close to nature. They like that place more than Bangkok even. I would hate it if they have to sell the farm just to fix some problems. Nothing fancy up there, but if any of you wanna go there... just let me know. I'll be more than happy to show you around. A word of warning... if you think you'll find some posh rooms with golden bathtub, that wouldn't be what you get once you're there.

Anyway back to the weather thing. Hope that I will still go to the beach around May. I love beaches. Toei, Linn and Tawan start planning the trip coz this time... my parents can't stop me (can they?)! :) I can't wait. I'm so bored with studying already. Can't believe I have to continue my master degree right away after my graduation next year. T_T... Hope the heat won't be to unbearable by that time!